Epilepsinin insidansı iki dönemde en yüksektir: yaşamın ilk yıllarında ve ileri yaşta. Yeni epilepsi tanısı 50 yaştan sonra artar ve 75 yaşın üzerinde en yüksek düzeye ulaşır. Yeni başlayan nöbetlerin yaklaşık dörtte biri 60 yaşın üzerindeki kişilerde görülür. 65 yaş üstü nüfus da dünyada en hızlı büyüyen yaş grubudur. Bu nedenle ilk kez ileri yaşta ortaya çıkan epilepsi (geç başlangıçlı epilepsi) giderek daha sık görülmektedir.
Geç başlangıçlı epilepsinin evrensel olarak kabul görmüş bir tanımı yoktur. Çoğu çalışma 60 ya da 65 yaşı eşik olarak alır. Geç başlangıçlı epilepsi, gençlerdeki epilepsinin ileri yaşta ortaya çıkmış bir biçimi değildir. Nedenleri, belirtileri ve seyri farklıdır.
Geç başlangıçlı epilepsinin arkasında çoğu zaman beyinde sonradan oluşmuş bir hasar vardır. En sık neden inmedir. Bunu Alzheimer hastalığı başta olmak üzere demanslar, beyin tümörleri ve kafa travmaları izler. Hastaların yüzde 15 ile 30'unda bir neden bulunamaz. Bu hastalarda da henüz fark edilmemiş bir damar hastalığı ya da nörodejeneratif süreç olabileceği düşünülmektedir. Diyabet, hipertansiyon ve sigara da riski artırır.
Yaşlılarda nöbet çoğu zaman alışılmış biçimlerde ortaya çıkmaz. Kasılma ve yere düşme olmayabilir. Nöbetler sıklıkla kısa süreli yanıtsızlık, dalgınlık, uyku hali ya da konfüzyon olarak görülür. Nöbetten sonra hastanın kendine gelmesi uzun sürebilir. Bu süre, önceden bellek sorunu olan kişilerde daha da uzar. Bu tablolar kolayca unutkanlık, yaşlılığa bağlı dalgınlık ya da ilaç yan etkisi ile karışır. Uykuda gelen nöbetler hiç fark edilmeyebilir.
Bu yaş grubuna özgü bir tablo da geçici epileptik amnezidir. Ortalama başlangıç yaşı 62'dir. Hasta çoğunlukla 15 ile 30 dakika süren bellek kaybı epizodları yaşar. Bu epizodlar tipik olarak sabah uyanırken ortaya çıkar ve ortalama ayda bir kez kadar tekrarlar. Hastaların dörtte birinde başka bir nöbet tipi görülmez. Bu tablo hâlâ yeterince tanınmamakta, oysa tedaviye iyi yanıt vermektedir.
Tanı gecikmesi sıktır. Yalnızca üç hastadan biri ilk başvuruda doğru olarak geç başlangıçlı epilepsi tanısı alır. Hastaların dörtte birinden fazlasında epilepsi olasılığı hiç düşünülmez. Dört hastadan birinde tanı iki yıldan uzun bir gecikmeyle konur. En sık karışan durum senkop, yani kan basıncı ya da kalp ritmindeki bir sorun nedeniyle oluşan bayılmadır.
Geç başlangıçlı epilepsisi olan hastalarda sonraki yıllarda inme geçirme olasılığı üç ile dört kat artar. Nedeni bulunamayan geç başlangıçlı nöbetler demans riskinin de yaklaşık iki katına çıkmasıyla ilişkilidir. Yani nedeni bulunamayan bir nöbet, beyinde sessizce ilerleyen başka bir hastalığın ilk işareti olabilir. Bu hastaların damar risk etkenleri ve bellek işlevleri yakından izlenmelidir.
Geç başlangıçlı epilepsi ilaç tedavisine gençlerdekinden daha iyi yanıt verir. İlaca dirençli epilepsi gelişen hastaların oranı yüzde 10'un altındadır. Ancak yaşlılar ilaç yan etkilerine daha duyarlıdır. Birçoğu başka hastalıkları için çok sayıda ilaç kullanır ve ilaçlar birbirini etkileyebilir. Bu nedenle tedaviye düşük dozla başlanır ve doz yavaş artırılır.
