Tıbbi kongreleri düzenlemek ve bunlara katılmak masraflı ve zahmetli bir iştir. Kongreler, Anadolu şehirleri yerine çoğunlukla Antalya ve Kıbrıs gibi turizm merkezlerinde düzenleniyor. Bu durum masrafları doğal olarak artırmaktadır. Öte yandan katılımcılar da çoğu zaman bu turizm havasına uyarak kongreyi tatil moduna çevirmektedir.
Gözlemlediğim kadarıyla kongrelerde sunulan poster ve sözlü sunumlar yeterince denetimden geçmemektedir. Sunanlar hedeflerine ulaşmakta, ancak sunumları izleyen katılımcılar bundan yeterince yararlanamamaktadır. Geçenlerde poster yöneticiliği yaptığım bir kongrede vaka sunumlarının görselleri ya yoktu ya da çok yetersizdi. Bu nedenle posterler kabul edilmeden önce yazarların “Poster nasıl hazırlanır?” kursuna katılması önemlidir. Hatta poster hazırlamak ve sunmak konusunda eğitim sertifikası alınması şart gibi görünmektedir. Çünkü yapılan masraflar yüksek, harcanan zaman değerlidir.
Yapay zekâya yeterli istem verilmeden hazırlanan sunumlar da kalitesiz olmaktadır. Sunumun asıl mesajı bu nedenle kaybolmaktadır.
Kongrelere kısaca değindikten sonra asıl soruya gelelim: “Kongreden eve ne götürüyoruz?” Diğer bir deyişle, tıbbi kongre sonrası öğrendiğimiz bilgileri paylaşıyor muyuz? Her kongre dönüşü katılımcıların, kongreye katılamayanlara öğrendiklerini sunması önemlidir. Bu iş rutin hâline getirilmelidir. Bu çağrıyı tıp fakültelerinin anabilim dalı başkanlarına ve eğitim hastanelerinin sorumlularına iletiyorum.
