İnsanın hayatında öyle anlar vardır ki yaşadığı sevinç, şahsi bir mutluluğun çok ötesine geçer. Yıllarca emek verilen bir idealin gerçeğe dönüştüğünü görmek, bir zamanlar hayal edilen yarınlara bizzat şahit olmak, insana tarifi güç bir bahtiyarlık yaşatır.

Böyle anlarda geçmişin hatıraları, bugünün heyecanı ve geleceğin umutları aynı duyguda buluşur. İnsan söyleyecek çok şey bulur; fakat kelimeler, kalbin taşıdığı minnettarlığın gerisinde kalır.

Özbekistan ve Kırgızistan’da, ata yurdumuzun kadim topraklarında yaşadığım tam da böyle bir duyguydu. Buhara’da, Semerkant’ta, Ürgenç’te ve Bişkek’te yalnızca beyaz önlük giyen gençleri görmedim. Yıllar önce kurulan büyük bir hayalin filizlendiğine, asırlık kardeşliğimizin ilimle yeni bir anlam kazandığına ve geçmişten devraldığımız kıymetli bir emanetin geleceğe taşındığına şahit oldum.

O an yüreğimde gurur vardı, heyecan vardı, tarifsiz bir mutluluk vardı. Fakat bütün bu duyguların üzerinde, hepsinden daha derin ve daha güçlü bir his yükseliyordu: Şükür.

Bu günleri bizlere gösteren Rabbime sonsuz hamdüsenalar olsun.

İki kardeş ülkede, dört şehirde, toplam 337 gencimiz beyaz önlüklerini giydi.

Buhara’da 163, Semerkant’ta 100, Ürgenç’te 42 ve Bişkek’te 32 öğrenci…

Her biri ayrı bir hayat hikâyesinin, ayrı bir emeğin ve büyük bir umudun temsilcisiydi.

Törenlerde gençlerimizin yüzlerine bakarken hep aynı şeyi düşündüm: Bir beyaz önlüğün gerçek ağırlığı kaç gramdır?

Kumaşın ağırlığı ölçülebilir. Fakat bir insanın hayatına karşı üstlenilen sorumluluğun ağırlığını hiçbir terazi ölçemez.

O gençlerden biri yıllar sonra belki bir çocuğun hayatını kurtaracak. Bir diğeri çaresiz bekleyen bir aileye umut olacak. Bir başkası insanlığın önemli bir sağlık sorununa çözüm arayan bilim insanları arasında yer alacak.

Biz bugün onların eğitim yolculuğuna eşlik ediyoruz. Yarın ise onlar, bilgileri ve vicdanlarıyla insanlığın geleceğine katkı sunacaklar.

Bir üniversitenin en büyük başarısının yetiştirdiği insanların hayatlarda bıraktığı iz olduğuna inanıyorum.

İbn-i Sina’nın Yurdunda Yeni Bir Bilim Ufku

Buhara’ya her gelişimde İbn-i Sina’yı düşünürüm.

Yaklaşık bin yıl önce bu topraklarda yetişen büyük hekim ve düşünür, bilginin belirli bir coğrafyaya ait olmadığını eserleriyle bütün insanlığa gösterdi. Onun tıp alanındaki birikimi, yüzyıllar boyunca farklı medeniyetlerde hekimlerin yetişmesine katkı sağladı.

Bugün bizler aynı coğrafyada, modern tıbbın imkânlarıyla yeni bir bilim ve eğitim geleceği inşa etmeye çalışıyoruz.

Bu buluşmanın benim için derin bir tarihî anlamı var.

Sağlık Bilimleri Üniversitesi olarak Mekteb-i Tıbbiye-i Şâhâne ve Gülhane’nin köklü birikimini, İbn-i Sina’nın bilim mirasıyla ortak bir eğitim idealinde buluşturuyoruz.

Anadolu ile Türkistan arasındaki tarihî bağları, ortak dersliklerde eğitim gören öğrencilerle, birlikte çalışan akademisyenlerle ve gelişen bilimsel iş birlikleriyle daha sağlam temellere oturtuyoruz.

Çünkü tarihî yakınlığımızı yalnızca hatırlamakla yetinemeyiz. Onu gelecek nesillere değer üreten bir imkâna dönüştürmek zorundayız.

Tarih bize ortak bir hafıza verdi. Bizim sorumluluğumuz, bu hafızadan ortak bir gelecek çıkarmaktır.

Türk dünyasının geleceğinin yalnızca ekonomik ilişkilerle veya diplomatik anlaşmalarla şekillenmeyeceğine inanıyorum.

O geleceğin en güçlü temellerinden biri üniversitelerde atılacak. Bilim üreten, teknoloji geliştiren, sağlık sorunlarına birlikte çözüm arayan gençlerimiz bu kardeşliği daha ileri bir seviyeye taşıyacak.

Ata Yurdumuzun İnsanları ve Bizi Birleştiren Dil

Bu yolculuğun hafızamda kalan en kıymetli taraflarından biri de Özbek ve Kırgız kardeşlerimizin gösterdiği samimiyet oldu.

Buhara’da, Semerkant’ta ve Ürgenç’te Özbek kardeşlerimizin; Bişkek’te Kırgız kardeşlerimizin içtenliğinde, misafirperverliğinde ve nezaketinde ortak medeniyetimizin yaşayan izlerini gördüm.

İnsanın kendisini yabancı hissetmediği coğrafyalar vardır.

Bizim için Özbekistan ve Kırgızistan işte böyledir.

Bir selamın sıcaklığında, paylaşılan bir sofrada, gösterilen hürmette asırlardır devam eden gönül yakınlığını hissediyorsunuz.

Ata yurdu ifadesi benim için yalnızca geçmişe ait bir tanımlama değildir. Ortak değerlerimizin, birbirimize karşı sorumluluğumuzun ve birlikte kuracağımız geleceğin de adıdır.

Bu kardeşliğin eğitim alanındaki en önemli dayanaklarından birinin Türkçe olduğuna inanıyorum.

Türk dünyasında yürüttüğümüz ortak eğitim faaliyetlerinin kalıcı başarısı için Türkçe hazırlık eğitimini stratejik bir öncelik olarak görüyorum.

Çünkü dil, yalnızca kelimelerden oluşmaz. İnsanların birbirini anlamasını, ortak düşünmesini ve birlikte üretmesini sağlar.

Öğrencilerimizin kendi ana dillerini ve kültürel kimliklerini koruyarak güçlü bir Türkçe yeterliliği kazanmalarını önemsiyoruz. Aynı zamanda uluslararası bilim dünyasıyla iletişim kurabilecekleri yabancı dil becerilerini geliştirmelerini de hedefliyoruz.

Özellikle tıp eğitiminde dil, mesleki yeterliliğin ayrılmaz bir parçasıdır.

Bir hekim hastasını yalnızca muayene etmez; onu dinler, anlamaya çalışır, korkularını ve beklentilerini öğrenir. Doğru iletişim, güvenli sağlık hizmetinin temelidir.

Bu sebeple Türkçe hazırlık eğitimini güçlendirmek, ortak akademik terminolojiyi geliştirmek ve öğrencilerimizin çok dilli mesleki yeterliliklerini artırmak önümüzdeki dönemin öncelikli hedefleri arasında yer alacaktır.

Ortak dilimiz güçlendikçe ortak düşünce dünyamız, birlikte düşünme ve bilim üretme kapasitemiz de gelişecektir.

Bir Hayalin Emaneti, Bir Vefa Borcu

Bugün ata yurdumuzda yaşadığımız bu güzel gelişmelerin arkasında güçlü bir devlet iradesi, kurumsal kararlılık ve yıllara yayılan büyük bir emek bulunuyor.

Öncelikle Türk dünyasıyla ilişkilerimize stratejik bir derinlik kazandıran, ülkemizin uluslararası eğitim ve sağlık iş birliklerinin gelişmesine güçlü destek veren Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’a şükranlarımı arz ediyorum.

Sayın Cumhurbaşkanımızın ortaya koyduğu vizyon, Türkiye’nin tarihî ve kültürel bağlarının bulunduğu coğrafyalarla ilişkilerinin eğitim, bilim ve sağlık alanlarında somut iş birliklerine dönüşmesinde önemli bir yol gösterici olmuştur.

Türk yükseköğretiminin uluslararası alanda güçlenmesine verdiği destek ve üniversitelerimizin önünü açan yaklaşımı dolayısıyla Yükseköğretim Kurulu Başkanımız Sayın Prof. Dr. Erol Özvar’a gönülden teşekkür ediyorum.

Burada özellikle ifade etmek istediğim bir vefa borcum daha var.

Sağlık Bilimleri Üniversitemizin Kurucu Rektörü, kıymetli hocamız Prof. Dr. Cevdet Erdöl…

Bugün büyük bir gururla şahit olduğumuz bu gelişmelerin temelinde onun yıllar önce kurduğu büyük hayal bulunmaktadır.

Cevdet Hocamız, üniversitemizin ufkunu daha kuruluş aşamasında ülkemizin sınırlarının ötesine taşıdı. Anadolu’nun köklü tıp birikiminin ata yurdumuzda yeniden filizlenmesini, kardeş coğrafyalardaki gençlerin kendi topraklarında nitelikli sağlık eğitimi almasını arzuladı.

Bu idealin ilk tohumlarını attı. Güçlü bir kurumsal vizyon oluşturdu ve bizlere üzerinde ilerleyeceğimiz kıymetli bir yol açtı.

Buhara’da, Semerkant’ta, Ürgenç’te ve Bişkek’te beyaz önlüklerini giyen gençlerimizi gördüğümde, o gün atılan tohumların bugün nasıl filizlendiğini bir kez daha düşündüm.

Bazı insanlar bir kurum kurar. Bazıları ise o kurumun sınırlarını aşan, nesiller boyunca yaşayacak bir gelecek tasavvuru bırakır. Cevdet Hocamızın bizlere bıraktığı mirası böyle değerlendiriyorum.

Bugün bize düşen görev, bu kıymetli emaneti korumakla yetinmek değildir. Onu eğitimde, araştırmada, bilimsel üretimde ve insanlığa hizmette çok daha ileriye taşımaktır.

Bir hayalin değerini, yalnızca onu kuran kişinin iradesi değil, o hayali devralanların gösterdiği gayret de belirler.

Biz de üstlendiğimiz bu büyük sorumluluğun farkındayız.

Hayali kuran, ilk adımı atan ve bizlere bu güçlü yolu açan Kurucu Rektörümüz Prof. Dr. Cevdet Erdöl Hocamıza en kalbî şükranlarımı sunuyorum.

Onun öncülüğünde başlayan yolculuğu aynı inanç ve kararlılıkla daha büyük ufuklara taşımak için çalışıyoruz.

Kardeş Üniversitelerimiz ve Fedakâr Yol Arkadaşlarımız

Böylesine kapsamlı bir eğitim yolculuğunun başarıya ulaşması, karşılıklı güvene dayanan güçlü akademik ortaklıklar gerektirir.

Bu bakımdan kardeş ülkelerimizdeki üniversitelerimizin samimi desteklerini son derece kıymetli buluyorum.

Ürgenç Devlet Tıp Enstitüsü Rektörü Prof. Dr. Rashid Ruzibaev’e, Ebu Ali İbn-i Sina Buhara Devlet Tıp Enstitüsü Rektörü Prof. Dr. Şuhrat Cumayeviç Teşayev’e, Semerkant Devlet Tıp Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Jasur Alimjanovich Rizayev’e, Kırgızistan-Türkiye Manas Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Alpaslan Ceylan’a ve Rektör Vekili Prof. Dr. Almaz İbrayev’e yakın iş birlikleri, samimi ev sahiplikleri ve ortak eğitim idealimize sundukları katkılar dolayısıyla ayrı ayrı teşekkür ediyorum.

Bu kıymetli akademisyenlerle kurduğumuz ilişkileri yalnızca kurumlar arası iş birliği olarak görmüyorum. Hepimiz, aynı coğrafyanın gençlerine daha iyi bir gelecek hazırlama sorumluluğunu paylaşıyoruz.

Bu noktada bir yol arkadaşımıza özel bir teşekkür borcum olduğunu da ifade etmek isterim.

Özbekistan’daki eğitim birimlerimizden sorumlu Rektör Danışmanımız Prof. Dr. Aynur Feyzioğlu’na…

Yurt dışında eğitim birimleri oluşturmanın, bu birimlerin akademik niteliğini güçlendirmenin ve farklı kurumlar arasındaki işleyişi uyum içerisinde sürdürmenin ne kadar büyük fedakârlık gerektirdiğini çok iyi biliyorum.

Bu çalışmalar çoğu zaman törenlerde görünmeyen, uzun saatler süren bir emeğin ürünüdür.

Akademik programların geliştirilmesinden öğrencilerin eğitim süreçlerine, kurumlar arası koordinasyondan karşılaşılan sorunların çözümüne kadar pek çok aşamada sabır, kararlılık ve adanmışlık gerekir.

Aynur Hocamızın Özbekistan’daki akademik varlığımızın güçlenmesi için ortaya koyduğu gayreti ve üstlendiği sorumluluğu büyük bir takdirle karşılıyorum.

Bir eğitim idealine inanmak kıymetlidir. O ideali yıllar boyunca emek vererek ayakta tutmak ise gerçek bir adanmışlık örneğidir.

Aynur Hocamız, bu adanmışlığı çalışmalarıyla ortaya koyan değerli yol arkadaşlarımızdandır.

Kendisine yalnızca üniversitemiz adına değil, şahsım adına da içtenlikle teşekkür ediyorum.

Bu büyük eğitim seferberliğine emek veren rektör yardımcılarımıza, dekanlarımıza, akademik ve idari personelimize, kardeş üniversitelerimizin bütün mensuplarına ve öğrencilerimizin yetişmesinde fedakârlık gösteren hocalarımıza da şükranlarımı sunuyorum.

Hayal Ettiğim Türk Dünyasının Geleceği

Bugün ulaştığımız nokta elbette önemli. Ancak bizim asıl meselemiz, bundan sonra nereye ulaşmak istediğimizdir.

Ben geleceğin Türk dünyasını düşündüğümde, yalnızca ortak geçmişe sahip ülkeler görmüyorum.

Bilimsel araştırmalarda birlikte hareket eden üniversiteler, sağlık teknolojileri geliştiren akademisyenler, birbirlerinin bilgi birikiminden yararlanan hekimler ve küresel ölçekte başarılar ortaya koyan gençler görüyorum.

Buhara’da başlayan bir araştırmanın İstanbul’da ilerletildiği, Semerkant’ta geliştirilen bir sağlık teknolojisinin Bişkek’te uygulama alanı bulduğu, Gülhane’de kazanılan klinik tecrübenin Türkistan’ın farklı şehirlerindeki sağlık profesyonelleriyle paylaşıldığı bir bilim ekosistemi hayal ediyorum.

Bunun için ortak eğitim programlarımızı geliştirmeli, öğrenci ve akademisyen hareketliliğini artırmalı, ortak araştırma merkezleri ve klinik çalışma ağları oluşturmalıyız.

Yapay zekâ, biyoteknoloji, dijital sağlık, koruyucu hekimlik ve sağlık yönetimi alanlarında birlikte üreteceğimiz bilgi, yalnızca ülkelerimizin değil, bütün insanlığın yararına sunulmalıdır.

Arzum, Türk dünyasının üniversitelerinin uluslararası bilimsel literatürde ortak araştırmalarıyla daha güçlü biçimde temsil edilmesidir.

Gençlerimizin dünyanın en iyi merkezlerinde eğitim ve araştırma imkânlarına erişmesini; zamanla kendi üniversitelerimizin de dünyanın dört bir yanından bilim insanlarının gelmek istediği kurumlara dönüşmesini istiyorum.

Fakat bütün bu hedeflerin merkezinde insan bulunmalıdır.

Çünkü sağlık bilimlerinin nihai gayesi yalnızca teknoloji geliştirmek veya bilimsel yayın üretmek değildir. İnsan hayatını korumak, acıyı azaltmak ve ihtiyaç duyulan yerde şifa sunmaktır.

İşte bu nedenle yetiştirdiğimiz her öğrencinin bilimsel yeterliliği kadar merhametini, meslek ahlakını ve insanlığa karşı sorumluluğunu da önemsiyoruz.

Geleceğin güçlü Türk dünyası, geçmişiyle övünmenin ötesine geçerek bilgiyi birlikte üreten, teknolojiye dönüştüren ve insanlığın hizmetine sunan nesillerin eseri olacaktır.

Beyaz önlük törenlerinde gençlerimizin gözlerine baktığımda bu geleceğin uzak bir hayal olmadığını gördüm.

Bundan yıllar sonra dünyanın farklı hastanelerinde, araştırma merkezlerinde ve üniversitelerinde insanlığa hizmet eden bu gençlerden biriyle karşılaştığımızda, bugün yaşadığımız günlerin gerçek anlamını çok daha iyi kavrayacağız.

O zaman bir beyaz önlüğün yalnızca mesleki bir başlangıcı değil, milletler arasında kurulan kalıcı bir bilim ve gönül köprüsünü temsil ettiğini de göreceğiz.

Bütün yorgunluklara, mesafelere ve güçlüklere değen budur.

Ata yurdumuzda geçirdiğimiz bu günleri kalbimde derin bir minnettarlıkla taşıyorum.

Rabbime hamdolsun ki bir zamanlar hayal edilen geleceğin ilk büyük adımlarına şahitlik ediyoruz.

Şimdi sorumluluğumuz, atılan bu adımları daha ileriye taşımak; bizden sonraki nesillere daha güçlü üniversiteler, daha geniş bilim ufukları ve daha sağlam kardeşlik bağları bırakmaktır.

İnanıyorum ki İbn-i Sina’nın yetiştiği bu topraklarda yükselen yeni nesiller, yalnızca kendi ülkelerinin değil, insanlığın ortak geleceğine de değer katacaktır.

Bizim en büyük kazancımız, geleceğe bırakacağımız bu eserdir.

Ve o eserin ilk sayfaları, bugün ata yurdumuzda beyaz önlüklerini giyen gençlerimizin elleriyle yazılmaya başlanmıştır.